Persoonlijke reisverhalen: Een nachtmerrie in Denpasar

Photo by Hugo Matilla on Unsplash
                                                                                                     Photo by Hugo Matilla on Unsplash          

Soloreizen voor een vrouw is in Indonesië prima te doen, de lokale bevolking is erg vriendelijk en behulpzaam, je maakt snel contacten met andere reizigers en de locals, het land is erg goedkoop en je kan heel veel tips en informatie vinden op het web. Gebruik alleen wel je gezonde verstand, zoek de problemen niet zelf op! Wil je er in de avonduren lekker op uit doe dit dan vooral niet alleen, zoek vooral de drukte op. in deze blog vertel ik jullie over mijn nare ervaring die ik heb mee gemaakt toen ik net aankwam in Denpasar op het eiland Bali. Wat vooral mijn eigen ‘domme’ schuld was.

‘ volg je gezonde verstand, voor opstakels is er altijd wel een oplossing te vinden. In mijn geval liep het bij mijn aankomst in Denpasar iets anders dan vewacht, de ene na de andere opstakel kwam op mijn pad. Ik kon niet meer helder denken, ik maakte de verkeerde keuzes. Ik was in een ware nachtmerrie beland.’

Na een lange bus en boottocht van bij elkaar minstens 6 uur was ik van Java naar het eiland Bali gereisd. ‘die zelfde ochtend had ik om 4.00 uur de Bromo vulkaan beklommen‘. S’avonds laat kwamen we met de bus op een verlaten punt in Denpasar aan. Er stonden enkele taxi’s. te wachten. De meeste mede reizigers namen(verstandig) èèn van de taxi’s en lieten zich vervolgens vervoeren naar het dichtbijzijndste plaatsje Kuta. De vriendelijke duitse meiden die ik tijdens mijn rit had ontmoet, stelde me nog voor om met hun mee te gaan.‘Ik was moe, ik had ontzettende honger, deze lange reis was voor mij (met een depressie) net iets teveel van het goede.’                                                       Eigenwijs dat ik was, besloot ik om op zoek te gaan naar een hotel in de buurt gelegen van het verlaten bus station. ‘Rust was het enige wat ik op dat moment zocht’ Op internet had ik namelijk al gevonden waar ik in de buurt kon overnachten. Ik zocht de drukte op en mijn zoektocht ging van start. Al snel kwam ik er achter dat het niet makkelijk was om het hostel te vinden. Na wat uitleg van iemand die ik onderweg had ontmoet, liep ik richting het hostel. Uiteindelijk had ik het bijna gevonden, er hingen bordjes met de naam van het verblijf. Echter, werd onderweg mijn pad geblokkeerd door een groepje van zes gangster honden. Zij blokkeerde de straat waar ik moest zijn. ‘Ze hielden me nauwlettend in de gaten. Bij elke stap die ik naar voren zette, kwamen de honden ook een stukje dichterbij. Hoe dichter ik hun naderde, hoe harder ze begonnen te grommen en ze trokken hun lip op om vervolgens hun scherpe tanden te laten zien. Zonder woorden lieten ze me duidelijk merken dat ik niet welkom was.’ Ik besloot me om te draaien en terug te gaan, ik durfde het risico niet aan. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten en ja eerlijk gezegd was ik ook gewoon bang. Nadat ik weer was teruggekeerd  bij het busstation, was er geen enkele taxi meer te bekennen. Mijn zoektocht naar een andere slaapplaats ging van start. Het normale drukke straat leven leek nu wel een verlaten stad. Daar liep ik dan in het begin van de nacht met mijn zwaar geladen backpack op mijn rug en een klein rugtasje op mijn buik en ook nog eens een handtas.  ik liep op een stoep langs de stille weg. Ineens gebeurde er iets geks ‘ de grond gleed onder mij vandaan‘ ik liep letterlijk in een diep gat en alleen mijn hoofd stak nog boven de grond uit.’
In de verte zag ik mensen en snel riep ik hard om hulp, enkele seconde later besefde ik dat ik er alleen voor stond. De gedachtes dat ik misschien wel in gezelschap was van slangen of andere enge ongediertjes gierde even door mijn hoofd en voordat ik het wist ‘stond ik weer veilig’ op straat. Met mijn zware backpack en alle spullen die ik bij me droeg was het me gelukkig gelukt om binnen enkele secondes uit de diepe smalle kuil te klimmen. Er ging van alles door me heen, me hele reis had ik me nog nooit zo eenzaam gevoelt als op dat moment. ‘waarom ben ik toch alleen geen reizen, waarom ben ik zo eigenwijs.’ Met een mank pootje ging mijn zoektocht hinkelend verder, eindeijk nadere ik een supermarkt, ik was zo blij als een kind.
De mensen daar begrepen me niet, en al snel stond ik weer buiten. Waarom waren er helemaal geen taxi’s te zien? Daar zat ik dan ‘verloren en alleen’ op mijn backpack. Ik wist me even helemaal geen raad meer.
Totdat een jonge meid aan mij vroeg wat er aan de hand was, ik vertelde mijn verhaal en zij stelde voor dat haar vriend (die nog in de winkel was) mij wel een lift wilde geven achterop zijn motor, hij zal me naar het dichtbijzijnste hotel brengen. Voor mijn gevoel kon ik op dat moment niet anders en ging ik op haar aanbod in. ‘Het enige wat ik op dat moment wilde was een veilige plek in een hotelkamer.’
Nog niet veel later zat ik met backpack en al achterop de motor. Je zou denken dat deze nachtmerrie eindelijk  voorbij was, maar in feite begon het pas net. Na ongeveerl 20 minuten voelde het niet meer goed voor mij, ik vroeg hem al meerdere keren ‘waarom duurt het zo lang/waarom we nog steeds geen hotel waren tegen gekomen?’

Photo by Clem Onojeghuo on Unsplash
                                                                                                  Photo by Clem Onojeghuo on Unsplash

Totdat we bij de rijstenvelden aan kwamen en het echt tot me door drong, dat dit foute boel was. Ik vroeg hem nogmaals waar we heen gingen, hij zei alleen iets over seks, ik vroeg hem te stoppen maar dit was hij duidelijk niet van plan. Ik luisterde naar mijn  intuïtie en sprong meteen van de rijdende motor af.  En begon te rennen ver van hem vandaan, ook hij stapte van zijn motor af en rende vervolgens hard achter me aan. ‘ik zag geen kip, niemand was daar te bekennen. Ik bleef schreeuwen terwijl ik wist dat dit geen enkele zin had, ik duwde hem bij mij vandaan.‘ Blijkbaar was hij er klaar mee, hij liep ineens zomaar bij mij vandaan pakte zijn motor en reed weg.

Daar zat ik dan helemaal alleen, in het begin van de nacht, daar zat ik dan op een weggetje tussen de rijstenvelden, wat voelde ik me eenzaam en bang.
De tranen rolde over mijn wangen, ik heb me nog nooit eerder zo hulpeloos en wanhopig gevoelt. Daar zat ik dan een westerde meid, midden in de nacht op een plek waar je als toerist niet wilt en hoort te zijn. Tussen de rijstenvelden ver van de bewoonde wereld vandaan. Niet bereikbaar op mijn telefoon, daar zat ik dan helemaal aan mijn lot overgelaten.
ineens zag ik een licht in de verte en kreeg ik weer een sprankje hoop, maar tot mijn grote schrik was  hij het weer, waarschijnlijk om toch nog een poging te wagen. Het vehaal werd weer herhaald, ik rende van hem weg en begon te gillen zo hard als ik kon. ‘Er komt echt een soort van oerkracht in je vrij wanneer je echt in nood bent.’ Het was hem uiteindelijk gelukt om me beet te pakken,  ik wist dat het nu afgelopen zou zijn, er stond me iets ontzettend vrezelijks te wachten. Maar Toen ineens gebeurde er een wonder, ver in de verte nadere er lichten en ze kwamen steeds dichterbij. Hij schrok hier van pakte zijn motor en reed weg. Mijn redders in nood! 5 mannen op hun brommers kwamen steeds dichterbij ‘ze waren op mijn geschreeuw afgekomen’. Ik was nog in een totale shock en zag dat 2 van hen een grote mes bij hun droegen, weer was ik in grote paniek. Ze wisten me te kalmeren. Het waren mannen die aan het werk waren op het platteland. Ze wilde me naar een homestay van hun vriend brengen, maar ik durfde het niet meer aan om bij iemand achter op de brommer te gaan ‘natuurlijk, door alles wat er net gebeurt was.’ Ze belde vervolgens hun vriend, hij was taxichafeur en bracht me naar zijn homestay. Ik was gered, ik was er gelukkig goed van afgekomen. Wat zeg ik? Ik heb ontzettend veel geluk gehad,ik ben zo dankbaar dat ik mijn verhaal nog na kan vertellen, was het anders afgelopen dan zou ik dit natuurlijk niet op open en bloot op het web delen.

‘Ik vertel vooral dit verhaal op mijn blog, omdat de dagen na dit voorval heel bijzonder voor mij waren, te bijzonder om niet met andere te delen. ‘in een andere blogpost vertel ik jullie onder andere over mijn ontmoeting met de medicijn man.’

Photo by Hanny Naibaho on Unsplash
                                                                                              Photo by Hanny Naibaho on Unsplash

Wees na het lezen van dit verhaal niet angstig om als vrouw alleen door Indonesië te gaan reizen, het is namelijk heel goed te doen. Wat er bij mij was gebeurt dat komt overal in de wereld voor. Je ontmoet net op de verkeerde plaats de verkeerde persoon. Als je gewoon je gezonde verstand volgt, niet s’ avonds laat alleen op pad gaat, dan is er niks om je zorgen over te maken.
Ook nare ervaringen brengen (vaak) weer mooie nieuwe ervaringen met zich mee. Ik ben dankbaar dat ik zulke lieve en zorgzame mensen heb ontmoet. Hoe hun mij op hebben gevangen, voor mij hebben gezorgd me een veilig gevoel hebben gegeven, is in mijn ogen ontzettend bijzonder en speciaal.

Mijn nieuwe vrienden. Wel uit het oog maar nooit meer uit mijn hart.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *