Persoonlijke reisverhalen: Een bijzondere ontmoeting met de medicijn man

Photo by Artem Beliaikin, Pexels

Na een verschikkelijke ervaring, een nacht waarin ik een hoop had meegemaakt,  werd ik wakker en pas nadat ik uit bed was gestapt werd ik weer herrinerd aan wat er die nacht allemaal voorgevallen was. Ik kon namelijk niet meer op mijn rechter been staan, ik zakte er letterlijk doorheen. Door mijn val en door de sprong van een rijdende moter had ik mijn zere been extra belast. Elke stap die ik probeerde te zetten verging met een stekende pijn, ik kon geen druk meer uitoefenen op mijn voet. Dit voelde echt heel erg ernstig.

‘Zo zie je maar dat je door de adreline die door je lichaam stroomt op dat moment geen pijn ervaart. In een nood sutiatie komt je oerkracht naar boven en ben je tot meer in staat dan ooit gedacht.

Hoe kan ik nu mijn verder gaan met de rest van mijn reis? Ik was namelijk pas 3 weken in Indonesië en had nog een lange weg te gaan. Even was ik bang dat ik de rest van mijn reis zou moeten annuleren en eerder naar huis terug zou keren. De dokter zou waarschijnlijk adviseren om voldoende rust te nemen, misschien moest ik zelfs wel in het gips?  Ook dacht ik weer aan die vrezelijke nacht, ik zat er echt even helemaal doorheen.

Ik probeerde me sterk te houden en liep hinkelend naar de receptie toe. èèn  van de jongens zag dat ik moeite had met lopen en bood me een helpende hand, aan zijn arm liep ik hinkelend naar de plek waar de rest van de mannen van het verblijf altijd met elkaar zaten te chillen.  ‘Er waren hier alleen maar mannen werkzaam en dat niet alleen de vijf dagen dat ik daar verbleef was ik daar de enige vrouw. En ook nog eens de eerste westerse toerist ooit, werd me verteld! We praatte even na over alles wat er was gebeurt, hun wilde graag de identiteit van de man met kwade bedoelingen achterhalen,  zodat ze de politie in konden schakelen.  

 ‘Ik heb echt het gevoel dat ik naar het ziekenhuis moet, liet ik ze vervolgens weten, kan ik die hier in de buurt vinden?’

Sanne je hebt twee keuzes legde hij vervolgens uit: of je gaat naar het ziekenhuis en je komt terug met een dure rekening en waarschijnlijk kan je dan de komende weken niks meer met je been, of je doet het op onze manier en laten we onze lokale dokter komen, je bent dan binnen een paar dagen van al je klachten verlost.  ‘Maar, ja er zat natuurlijk wel een maar aan vast, je gaat dan wel even door een helse pijn.’  (Het klonk al te mooi om waar te zijn.) Sceptisch dat ik was en niet zeker wist of ik het kon geloven, want hé kom nou, hoe kon iemand me nou van deze klachten binnen een paar dagen  genezen? Als zuster wist ik dat het niet mogelijk kon zijn.’ Toch koos ik voor de tweede optie en de medicijn man werd met de scooter opgehaald en naar de homestay gebracht. Een oude meneer van zeker wel dik in de 80 jaar, stapte van de scooter af en vroeg me om mee te gaan naar een rustige plek. Nogmaals werd er door èèn van de jongens gezegd, ‘het gaat wel even heel veel pijn doen.’ Ze vertaalde alles wat deze oude heer tegen mij zei. Hij begon mijn pijnelijke voet eerst lichtjes te masseren, vervolgens werd er flink in mijn aangedaande plek geknepen, gemasseerd, gewreven,geduwd, geklopt en alles wat je maar kan doen om iemand te martelen. Ik wilde me niet laten kennen en niet laten merken dat het pijn deed. Een luide kreet gilpte uit mijn mond,  ik kon het niet meer tegenhouden, steeds harder begon ik te gillen van de pijn. ‘serieus, zo heb ik echt nog nooit eerder op pijn gereageerd.’ Als ik er aan terug denk schiet ik alweer in de lach! De jongens die daar werkte konden hun lach niet inhouden (logisch ook) en maakte opmerkingen als: Sanne, je maakt die oude man nog bang met je gegil, Sanne het lijkt wel alsof hij iets anders aan het doen is.                                 Ik kon natuurlijk zelf op dat moment niet lachen. Natuurlijk schaamde ik me grandioos. Ik dacht namelijk nog wel dat ik een hoge pijngrens had, maar deze pijn was gewoon niet meer te harden. Ik hield mijn tanden stijf op elkaar en liet het allemaal maar over me heen komen, jawel met soms nog een harde gil die ik echt niet meer kon bedwingen.

Na misschien 10 minuten die voor mijn gevoel wel een uur leken te zijn,  was hij klaar met de behandeling. De medijcijn man vroeg aan een van de jongens om een goedje te maken, het rook naar ansjovis, ui,knoflook en weet ik veel wat allemaal nog meer.  Vervolgens werd het prutje op mijn been en voet gesmeerd en kreeg ik het advies om het  minstens een uur in te laten trekken en om mijn been een aantal dagen niet te belasten. De medicijn man liet mij weten dat een spier in mijn voet was gescheurd en ook gaf hij aan dat ik na 5 dagen verlost van de pijn zou zijn. ik zou mijn voet weer als vanouds kunnen gaan gebruiken.  De rekening mocht ik zelf bepalen en natuurlijk vanzelfsprekend gaf ik hem meer dan wat hij waarschijnijk normaal gesproken zou krijgen en geloof me dat was nog steeds niet veel. Ik was immers zo dankbaar voor zijn hulp.

Na enkele dagen voelde ik al verschil en tot mijn verbazing was ik na precies 7 dagen verlost van alle pijn/klachten, ik kon weer alles met mijn been/voet. De vijf dagen dat ik daar verbleef had ik niet veel gedaan, ik heb m’n tijd met de mannen daar doorgebracht, ze waren zo lief, behulpzaam en zorgzaam. Dit was de perfecte plek om lichamelijk maar ook geestelijk te herstellen. Na die 5 dagen nam ik afscheid en was ik er weer klaar voor om verder op reis te gaan. Ik werd met de taxi afgezet in Kuta op Bali, en verwende mezelf met drie overnachtingen in een luxe hotel met zwembad en al. ‘Na alle ellende had ik dat wel verdient.’

Soms maak je iets ellendigs mee, je voelt je down, eenzaam en een totale wrak, maar in sommige gevallen levert je dit wel weer de mooiste ervaringen op. Ontmoetingen met mooie mensen en gebeurtenissen om nooit meer te vergeten! Ook uit deze nare ervaring heb ik weer een hoop positiefs gehaald. Uiteindelijk heb ik er alleen een litteken aan overgehouden, het heeft verder niets met mijn geest gedaan. Ik was niet angstig om weer alleen verder op reis te gaan. Eerlijk gezegd heb ik er nooit meer last van gehad (geen trauma aan overgehouden). Vijf dagen lang  heb ik aan mijn herstel gewerkt, enkel alleen door voldoende rust te nemen. Daarna kon ik er met een lach op terug kijken.

‘Mijn ontmoeting met de medicijn man was zo ontzettend mooi en waardevol voor mij. Nee, hij was niet zomaar een medicijnman, voor mij is hij een echte specialist, een wonder dokter!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *